Zaproszenie na konferencję na temat dawnych europejskich sztuk walki.

Czytaj dalszą część tego wpisu »

Tematem projektu „Dawne europejskie sztuki walki” organizowanego przez Stowarzyszenie Miłośników Historii „Jaćwingowie”, jest utworzenie w Suwałkach młodzieżowej szkoły szermierki, która będzie narzędziem do poznawania kultury europejskiej (w szczególności rekonstrukcji dawnych walk). W projekcie weźmie udział 12 osób z Suwałk w wieku 15-25 lat. Zajęcia będą prowadzone w formie warsztatów i treningów sportowych. Warsztaty będą prowadzone metodami aktywnymi gdzie każdy uczestnik będzie uczył się od pozostałych, pomijając relację uczeń-mistrz. Ich tematyka obejmuje zajęcia sportowe i artystyczne. Naszą inicjatywę zamierzamy kontynuować organizując podobny projekt międzynarodowy w porozumieniu z naszymi Partnerami zagranicznymi.

Czytaj dalszą część tego wpisu »

Legendy o Jaćwingach

prezes dnia 1 czerwiec 2009 kategoria: Historia | Brak komentarzy »

Początek i koniec sławnego plemienia Jaćwingów

o strasznym potopie, który zesłał Bóg na grzesznych potomków Adama i Ewy, uratował się tylko Noe z najbliższą rodziną. Od jego synów rozkrzewiły się wszystkie narody na ziemi. Noe miał trzech synów: Sema, Chama i Jafeta, których uczynił przedstawicielami trzech stanów: kapłańskiego, chłopskiego i szlacheckiego. Ród Noego rozrastał się, a kolejne pokolenia zapominały o złożonych Bogu obietnicach. Przez cały czas posługiwali się wszyscy jednym językiem.
Potomstwo Sema opanowało wschód (Azję), Chama – południe (Afrykę i Bliski Wschód), Jafeta zaś – północ i zachód (Europę). Jafet miał siedmiu synów; najstarszy z nich – Gomer – trzech: Askanesa, Rifata i Togormę. Od pierwszego pochodzą narody niemieckie, od drugiego – Sarmaci, Henetowie i Słowianie. Od Togormy, trzeciego syna Jafetowego, wywodzą się Goci, Jaćwingowie, Alanowie, Połowcy i Pieczyngowie.

Potomkowie Togormy zamieszkali nad Morzem Czarnym, Wołgą, Donem, Bugiem i Dnieprem, a także dalej na północ. W pierwszych wiekach nowej ery próbowali wielokrotnie pokonać wojska rzymskie w różnych miejscach Europy. Ostatecznie jednak przegrali wielką bitwę na ziemi włoskiej, po której część z nich wróciła na północ, do tych krain, które dotąd zajmowali.
Tak znaleźli się w pobliżu Prusów, którzy ich wdzięcznie – jako sąsiadów – przyjęli, ponieważ zyskali sprzymierzeńców w obronie przed napaściami Niemców. Wkrótce wszyscy się wymieszali. Z czasem uroś­li w bogactwa, co doprowadziło do kłótni i swarów, a w końcu do walk bratobójczych. Wszyscy oni zwali się Alanami.
Wśród nich godnością i wielkim rozumem wyróżniał się Wejdewutos. Postanowił on zostać ich królem. Zaprowadził więc porządek, usta­nowił prawo, rozdzielił obowiązki. Rządził długo, spokojnie i spra­wiedliwie. Kiedy dożył lat stu szesnastu, rozdzielił całą ziemię pomię­dzy swych dwunastu synów. I tak najstarszy Sajmo dał początek Sambii i Żmudzi, Natango – Natangii, Warmo – Warmii, Nadro – Nadrowii, Galindo – Galindii, Litwo – Litwie, Sudo – Sudowii i tak dalej.
Sudowia, zwana później także Jaćwieżą, sąsiadowała z Litwą i Żmu­dzią i zajmowała ziemie na południe i zachód od Niemna. Jaćwingowie wyróżniali się dzielnością rycerską i zamożnością. Nosili obuwie z łyka, mężczyźni – odzienie wełniane, kobiety – suknie płócienne; te ostat­nie otaczały szyję obrączkami z miedzi lub mosiądzu, a uszy ozdabiały kolczykami.

Czytaj dalszą część tego wpisu »

Stowarzyszenie Miłośników Historii “Jaćwingowie” przygotowało nową stronę internetową. Od teraz w łatwy sposób można odnaleźć informacje dotyczące naszej działalności, realizowanych projektów, a także szybko skontaktować się z jego członkami. Na stronie znajdują się informacje na temat aktualnie prowadzonych działań.

Jest to wersja rozwojowa strony, a cały serwis będzie często aktualizowany. Witryna znajduje się pod adresem http://jacwingowie.pl